Blogia

forcadas

Vente, mi niño

 

 

 

Vente, mi niño,

que voy a enseñarte

una cosa que a tí

podrá gustarte.

Vente conmigo

que una rosa que tengo

y esta sonrisa

serán para tí, niño

cuando tú digas.

No tengas miedo

niño querido, 

que las mujeres saben

cuidar su nido.

No desperdician

nada tan rico

aunque a veces volteen 

los abanicos

para esconder los labios

de algún mordisco.

No lo dudes mi niño

vente a mi lado

y no tardes, que ahora 

es ya verano,

que la calor aprieta

y sin aliento

puede dejarnos.

Onde estás?

 

Onde estás, meu amor?


Por que nunca

desde hai tanto tempo

me chegan noticias

de ti?

 

Por que non me escribes?


Por que non me falas?


Por que non me contas

o que pensas e soñas, 

 o que sentes

por min?

 

Non te atopo.

 

O meu corazón

aterece de frío.

 

Nin gmail, nin o facebook, nin twiter

me falan de ti

Cosita linda

Cosita linda

 

Vendiendo flores

a la vera del camino

la niña canta. 


Sus ojos son estrellas 

jugando con salero

con chiribitas.


Pasa el mozo 

y le dice:

"¡Cosita linda!"


Las flores, pobrecillas,

se van secando

de pura envidia.

Verde

Verde es el tiempo del reloj cuando canta cada segundo el paso de la primavera.

Verde es la hoja del calendario que marca la llegada de un año que quizá no termine.

Verde es el ojo que mira risueño la tez suave de la niña que resplandece de alegría.

Verde fue, ya no hay más verde.

El ojo se detiene y al mirar, alargando la sombra estirada y retorcida del ayer,

encuentra la caricatura de lo que fuimos o, quizás, lo que creemos haber sido.

Vou pola cinta

Vou pola cinta.

Camiñando sen rumbo, pensando que decido

o meu destino.

Pensando que algo ten sentido

mentras a cinta transportadora avanza co seu paso maino

sen deterse tan siquera un instante

para

sen merecelo, sen preguntalo, sen agardar por ninguén nin por nada

guindarme, como a todos, ao baleiro.

Se choro, se berro, se intento escapar cara atrás

ela arrástrame, estame arrastrando...

Que podo facer?

Nada. Vou pola cinta.

Algo pegañento

Nas entrañas levo a pena

de non poder esquecer. 

Levo gravada na alma, a lume negro,

a pegada do teu recordo. 

É coma unha lapa insidiosa

que nunca

se aparta de min,

que non me deixa. 

Quimera

¿Qué añoro cuando te añoro? ¿Que extraño vínculo me une a ti a pesar de todo el sufrimiento? Un anhelo  nuevo nació en mi al hallarte. Y aunque la realidad, tozuda, me demuestra cuán lejos estoy de alcanzarlo, yo, que pierdo la memoria de lo amargo, no consigo enterrar esa quimera. Ni quiero...así sé que estoy viva.

Unha semente

Hoxe atopei unha persoa amable.

Unha  descoñecida calquera fixo por un momento a vida máis sorrinte e deixou  un regusto doce.

Hoxe o mundo é algo mellor. Alguén sementou un desexo de amar.

Gracias, descoñecida.

Vinte e cinco anos

Hoxe, con vinte e cinco anos cumpridos,

miro para atrás e para diante

e pregúntome

cantas follas de outono caerían,

cantas nevadas, cantas primaveras,

sen que o sol entrase no meu peito

  sen que a calor chegase a agarimarme

  nada máis ca vexetando día a día

 semellando estar viva sen estar.

Hoxe, con vinte e cinco anos cumpridos

e xa sen quedaren outros tantos

pregúntome por que desperdiciamos

o tempo que nos enche de ledicia

porque ao chegar a fin xa sen remedio

a tristura virá cubrilo todo.

insomnio

Insomnio

que me levas lonxe, onda os máis recónditos segredos.

Insomnio, compañeiro doce que nunca me traizoas.

Cada noite, contigo, voo lembrando, imaxinando

unha historia de ciencia fición.

Ven á miña beira

Vente á miña beira

Marica,

vente rapaza.

Vente, non esquezas

meniña,

que o tempo pasa.

Que teño moita fame

meniña

dos teus andares,

que teño moita sede

meniña,

 de te mirare.

Vente, nena bonita,

vente, non tardes.

Que lento vai o tempo

para chegares!

 

Un nuevo amanecer

Desde la ventana veo el río pasar.

Cada gota escapa de la anterior con prisa y, sin embargo, no puede evitar seguir a su lado.

 

Desde la ventana oigo el viento soplar.

Y quizá su paso ponga una caricia en la piel.

 

Desde la ventana veo las rosas

pintando a trozos el paisaje de primavera

y poniendo en el aire un perfume de fiesta.

 

Desde la ventana oigo los pájaros cantar.

Desafiantes y vigorosas conversaciones de conquista.

 

Desde la ventana te veo

y todo se ilumina con una nueva luz

teñida de verde.

 

Desde la ventana te oigo

y una música suave llega a mis oidos

como agua de lluvia en día de tormenta.

Hai que ver, rapasa!

"Hai que ver que tristura ghastas hoxe, mosa, neste blog xa tristeiro de por si!!!

Non tés nada que faser máis ca queixarte? Asegúroche que te queixas de visio, nena.""Miraches o que pasa polo mundo? En Bangladesh, na India e mesmo na Coruña? Non oíches falar da crise, dos recortes, do paro... "

"Para que ti veñas aghora quentarlle a cabesa á xente cos teus desamores inventados? Ese poema que acabas de escribir, de que panfleto o copiaches? Maliño é malo canto quere, dá pena lelo."

"CANTO VISIO TÉS RAPARIGHA!!! Vaite deitar, que xa son horas e mañá hai que traballar."

"Porque ti traballas, non si?"

Volvendo ó conto

Volvendo ó conto

daquel amor tan grande

que sentía por ti...

Volvendo ó conto

agora xa non teño

medo daquel silencio.

 

Porque o silencio é longo,

porque o silencio é tanto

que xa non teño forzas .

nin para sentir medo.

 

Volvendo ó conto,

agora xa non choro.

As bágoas xa secaron,

os ollos xa non brillan.

 

E se atopase outro

que me mirase tenro,

que me dixese "linda"

como ti me dicías...

Se atopase outro, digo,

non vería os seus ollos,

e as palabras de amor

soarían distintas.

 

Volvendo ó conto,

unha e outra vez,

volvendo ó conto.

 

Onde está a princesa?

Quince anos tiña cando pensaba que era dona do mundo, que non había nada que a puidese deter no camiño que quería seguir. Quince anos tiña e non pensaba en ningún motivo polo que sufrir, agás se o moreno pasaba ou non fronte á ventá e miraba para riba. Nada podía ocorrer que lle impedise sentirse princesa.

Sufriu por amor. Sufriu por desamor, sobre todo de si mesma.

Agora, visto desde agora, nada pode ocorrer  xa para que sexa princesa, nin nada... nunca. 

 

QUE FERMOSA CRIATURA!

¡QUE FERMOSA CRIATURA

APARECEU HOXE POLA MIÑA PORTA!

¡QUE TENRURA, QUE BICOS!

¡CANTO AGARIMO NESAS VERBAS TÚAS!

 EN HONOR Á VERDADE, MEU QUERIDO,

TEÑO QUE DICIR

QUE NON ESPERABA MENOS

DE TI.

O PESO

SOBRE TI CAERÁ, SOBRE OS TEUS OLLOS,

SE ALGUNHA VEZ OS ABRES PARA VERME,

O PESO DA TRISTEZA QUE ME CAUSA

A TÚA AUSENCIA, A TÚA INDIFERENCIA.

 

A PESAR DE TODO

CONTO CADA MINUTO QUE ESTOU SEN TI, CADA SILENCIO QUE ME PESA, CADA PALABRA QUE ME FALTA, CADA DÍA, CADA HORA QUE NON ESTÁS AQUÍ.

LEMBRO CADA PALABRA TÚA, CADA SORRISO, CADA MIRADA, CADA BEIXO E CADA ABRAZO... CADA ABRAZO...!

E PUXO CON FORZA POLO ALENTO PARA NON DESFALECER.

PORQUE TE AMO TANTO!

A PESAR DE TODO.

DEPENDO DE TI

DEPENDO DE TI, DOS TEUS CAPRICHOS.

DAS TÚAS MIRADAS TENRAS,

DAS TÚAS PALABRAS DOCES E AMOROSAS,

DO TEU DESEXO, DO TEU CARIÑO.

 

DEPENDO DOS TEUS OLLOS

PARA MIRAR O MUNDO CON LEDICIA.

PARA ATOPAR O BRILLO NO ESPELLO

DEPENDO

DE QUE TI ME MIRES.

 

AGORA QUE CHE DÁ POR IGNORARME

POR CASTIGARME CON DÍAS DE SILENCIO

AGORA ESTOU PERDIDO,

NON SEI A ONDE MIRAR.

NON TEN SENTIDO

NADA DO QUE FAGO,

NADA DO QUE DIGO.

ACESA

       ACESA UNHA LUZ.

ACESA.

               ALUMEANTE SEMPRE,

MAIS NON CÁLIDA. 

                     ACESA,

SEMPRE VIXIANTE.

                                     ESE ANACO DE MIN,          

ESE ENXENDRO

ROEDOR DE ALMAS.

                                                        CONCIENCIA.