Vinte e cinco anos

Hoxe, con vinte e cinco anos cumpridos,

miro para atrás e para diante

e pregúntome

cantas follas de outono caerían,

cantas nevadas, cantas primaveras,

sen que o sol entrase no meu peito

  sen que a calor chegase a agarimarme

  nada máis ca vexetando día a día

 semellando estar viva sen estar.

Hoxe, con vinte e cinco anos cumpridos

e xa sen quedaren outros tantos

pregúntome por que desperdiciamos

o tempo que nos enche de ledicia

porque ao chegar a fin xa sen remedio

a tristura virá cubrilo todo.